Geslachtsverschillen

Het is niet altijd makkelijk om het verschil tussen een mannetje en een vrouwtje te herkennen. Als de garnalen wat groter zijn dan valt op dat de vrouwtjes wat groter en dikker zijn als de mannetjes, voral aan de buik en het koppantser. De mannetjes zijn wat slanker en de vrouwtjes wat ronder. Hoe ouder de diertjes worden, des te beter zijn de verschillen te zien. Bij de vrouwtjes is vaak een eivlek net achter de kop te zien of ze dragen eitjes bij hun buikpoten. Het plaatje verduidelijkt de verschillen en helpt bij het onderscheiden van de geslachten.

Voortplanting

De Caridina cf. cantonensis 'Crystal Red' behoort tot de groep gespecialiseerde voortplantings- soorten onder de dwerggarnaaltjes. Na een draagtijd van ongeveer 4 weken komen er bijna volledig ontwikkelde garnaaltjes met een lengte van 1,5mm ter wereld.

Bij de primitieve voortplantingssoorten zoals de amanogarnaal verloopt het ontwikkelingstraject van het garnaaltje in verschillende fasen. Er komen eerst larven ter wereld welke verschillende stadia van ontwikkeling moeten ondergaan totdat ze kunnen uitgroeien tot een totaal ontwikkeld garnaaltje.

De vermenigvuldiging van de garnaaltjes begint met het vormen van kuit rond de nekstreek van het vrouwtje. De eitjes hebben ongeveer 4 tot 6 weken de tijd nodig om te rijpen. Zodra de eitjes rijp zijn, vervelt het vrouwtje en geeft feromonen (geurstoffen welke sexuele gedrag beïnvloeden) af aan het water. De mannetjes reageren hier sterk op en zwemmen als een gek door de aquarium op zoek naar het vrouwtje.

Zodra het mannetje het desbetreffende vrouwtje heeft gevonden, kleeft hij zich vast aan de nekstreek. Het vrouwtje probeert hem met draaiende en slaande bewegingen met haar achterlijf af te werpen. Het mannetje probeert zich zolang vast te houden totdat het vrouwtje een paar seconden pause neemt. Dit is dan zijn gelegenheid om linksom of rechtsom de buikstreek van het vrouwtje te benaderen waar zich haar voortplantingsorgaan bevindt. Hij probeert met zijn zaad haar te bevruchten. waarna hij zijn werk heeft verricht en vrolijk wegzwemt.

Korte tijd daarna probeert het vrouwtje de eitjes met draaiende bewegingen in de draagtassen van haar achterlijf te persen. Hierbij komen de eitjes in aanraking met de zaad van het mannetje waarbij de bevruchting plaatsvindt. De eitjes blijven in haar buikje totdat de jonge garnaaltjes geworpen kunnen worden. Ze bewaakt haar eitjes door ze goed schoon te houden en met zuurstof te voorzien.

In het begin zijn de eitjes donkerbruin en later doorzichtig. Na ongeveer 3 weken kan men reeds met wat geluk de ongeboren baby’s in de eitjes herkennen. Na de werping zijn de ongeveer 1,5mm kleine garnaaltjes bijna netzo volledig ontwikkeld als de volwassen garnaaltjes. Het vrouwtje begint vervolgens vrolijk weer nieuwe kuit te vormen.

Bij het overzetten van zwangere garnalen in een ander aquarium moet men voorzichtig zijn. Het eruitvissen en overzetten in een ander (kweek)bakje is altijd verbonden met stres voor de garnalen, vooral als de waterwaarden verschillen. Hierdoor kan het gebeuren dat de garnalen gaan vervellen en de eitjes aan de de oude pantser blijven hangen, of de eitjes worden door de stres afgestoten. Het beste is om zwangere garnalen in het aquarium te laten en af te wachten. Ook voor de jonge en kleine garnalen hoeven geen bijzondere maatregelen worden genomen. Ze verstoppen zich goed tussen de planten en hoeven niet extra gevoerd te worden. In een goed draaiend aquarium vinden ze genoeg voedsel tussen planten en molm.